ఒక జర్నలిస్టు పర్సనల్‌ రిపోర్ట్‌ !!

Google+ Pinterest LinkedIn Tumblr +

అమేమీ సామాన్య మహిళకాదు, అన్ని విషయాల మీద ఎంతో కొంత అవగాహన ఉన్న సీనియర్‌ జర్నలిస్టు. హైదరాబాద్‌ నగర జీవనంలో, తనకు ఎదురైన ఆరోగ్య సమస్యల పరిష్కారం కోసం వైద్యుల కోసం తిరిగీ తిరిగీ, చివరికి నయం కాక, నిరాశకు లోనైనా, తట్టుకొని ఆత్మవిశ్వాసంతో తన సమస్యను తానే పరిష్కరించుకున్న ఆమె ఆరుదైన కథనం ఇది. కొన్ని జాగ్రత్తలు తీసుకుంటే డాక్టర్ల పాలవకుండా , మన ఆరోగ్యం మన చేతుల్లోనే ఉంటుందనడానకి ఉదాహరణ… ఆమె అనుభవాలే… చదవండి.

  ” నా సొంత గొడవలు ఫేస్ బుక్ లో రాసుకోవడం ఎప్పుడూ అలవాటు లేదు. కానీ పేషంట్లు తమను ఎంత భయభ్రాంతులకు గురి చేసేస్తున్నారో వైనవైనాలుగా వర్ణిస్తూ వాపోతూ వదరుతున్న ఈ డాక్టర్లను చూస్తుంటే రాయాలనిపిస్తుంది. 
జీవితంలో అన్నిటికన్నా అధికంగా నేను భయపడేది డాక్టర్ దగ్గరకు వెళ్ళడానికి. ఈ క్షణం చచ్చిపోవడానికి కూడా అంత భయపడనేమో! చచ్చిపోవడానికి రెడీ అనే నేను డాక్టర్ దగ్గరకెందుకు పోవడం మరి? క్షణక్షణం చావు అని ఒకటుంటుంది. దాని పేరు నొప్పి. దాన్ని భరించలేము. కనీసం ఒక 15 సంవత్సరాలుగా దినదినము క్షణక్షణము ఒంటినొప్పులతో, ఊపిరి చాలకపోవడం, మందకొడితనం ఇంకా ఇతర సమస్యలతో బాధపడిన, పడుతున్న జీవితం నాది. నొప్పులు లేకుండా ఉండటం ఎలా ఉంటుందో కూడా మర్చిపోయా. ఒక గంట సేపు తేలిగ్గా బతకగలిగితే, గంట తర్వాత చచ్చిపోయినా పర్లేదు అనుకున్న రోజులూ ఉన్నాయి. 
నేను తిరగని డాక్టర్ లేడు. కీళ్ల డాక్టర్తో మొదలు. మళ్ళీ మామూలోడు కాదు. గురవారెడ్డి! ఎవరో ఫ్రెండ్ తీసుకెళ్తే వెళ్ళా. మోకాళ్ళ చిప్పలమీద కొట్టి చూసి, ఏం లేదు పో, ఫలాని ఎక్సర్సైజులు రోజుకు 350 సార్లు చెయ్యి, అని పంపించాడు. ఎలాగూ చేయను అని తెలుసు కాబట్టి. మళ్లీ ఇది కాదు అని జనరల్ ఫిజిషియన్ తో మొదలు పెట్టా. అతను పెయిన్ కిల్లర్స్ వేసుకో, వాకింగ్ చెయ్యి అన్నాడు. పెయిన్ కిల్లర్ మానేసి వాకింగ్ మాత్రం చేశా. నో యూజ్. యోగా క్లాస్సెస్ కు కూడా వెళ్ళా. ఇంకెక్కువయ్యాయి. మెడ, sternum వద్ద కండరాలు విపరీతంగా నొప్పి పెడుతూ మింగుతుంటే గొంతుకేదో అడ్డం పడుతున్నట్టు బాధ పెడుతుంటే ఈసోఫెగల్ కాన్సర్ (గూగుల్ జ్ఞానం) అని భయపడిపోయి గ్యాస్ట్రో ఎంటరాలజిస్టు దగ్గరకెళ్లా. గొట్టమేసి చూసి యాంటాసిడ్స్ గిలికాడు. క్రమం తప్పకుండా నెల రోజులు వాడా. ఏం లాభం లేదు.


ఉస్మానియా లో చేసి రిటైర్ అయిన బాలరాజు అనే డాక్టర్ను జర్నలిస్టు మిత్రులు రికమెండ్ చేస్తే వెళ్ళా. కమీనా గాడు, కనీసం నాడి చూడకుండా, చేసుకోవాల్సిన వయసులో పెళ్లి చేసుకోకుంటే వచ్చే మనోభ్రాంతుల గురించి లెక్చర్ ఇవ్వడం మొదలెట్టాడు. నీ జ్ఞానానికి నువ్వు డాక్టర్ గా కంటే పేరయ్య ఉద్యోగానికి పనికొస్తావని నేనూ నా కన్సల్టేషన్ ఇచ్చా. 


అదోపక్క నడుస్తుండగా మధ్య కాలంలో నా కెరీర్ గ్రోత్ మొత్తం భరించలేని నొప్పుల మధ్యే. నరాల కోఆర్డినేషన్ కూడా దెబ్బ తింది. మూడేళ్ళ ఉద్యోగం తర్వాత Asian college of journalism కోసం చెన్నై వెళ్లి నేను పడ్డ పాట్లు పాట్లు కావు. నరాల నాన్కోపరేషను వల్ల రెండు సార్లు దభేల్న కింద పడ్డా.
కేవలం మనో నిబ్బరం ద్వారా నెట్టుకొచ్చి English daily లో ఉద్యోగం సంపాదించిన తర్వాత, నాలుగైదేళ్ళకి (ఈ నాలుగైదేళ్లూ కూడా ఊరకేం లేను. రకరకాల ప్రయత్నాలూ, ఎందుకొచ్చిన జీవితమని డిప్రెషనూ, చచ్చిపోవాలనుకోవడాలూ, మళ్లీ ఏమో, ఏ డాక్టర్ దగ్గరైనా మందు ఉంటుందేమో అని కొత్త ఆశతో వెళ్లి భంగపడటాలూ, చివరాఖరికి ఇదంతా మానసికమే అని ఇంట్లో వాళ్ళూ బయటివాళ్ళూ నిర్ణయించేయడాలూ.. ఇవన్నీ జరిగాయి) మరీ మంచం మీద నుంచి లేవగలిగే సత్తువ కూడా లేనప్పుడు, ఇంటి పక్కనే diagnostics లో మాస్టర్ హెల్త్ చెకప్ చేయించా (అదివరకు ఈసీజీలూ, టూడీ ఎకో లూ కూడా అయ్యాయిలెండి). అందులో, థైరాయిడ్ వాల్యూస్ తేడా ఉండటంతో బిపిన్ సేథీ అనే అత్యంత పేరు ప్రఖ్యాతులున్న endocrinologist దగ్గరకు పరుగెత్తా. ఆయన నాకు ఆటో ఇమ్యూన్ థైరాయిడ్ సమస్య అని తేల్చాడు. ఇక నా సమస్యలన్నీ తీరినట్టే, మందులేసుకుంటే చక్కగైపోతా అనుకుని “ఎడారిలోన పూలు పూసి ఎంత సందడీ” అని సాంగ్ కూడా వేసుకున్నా. అబ్బే, ఏ మాత్రం తగ్గలా నొప్పులు. కాకపోతే, వారం నుంచి లీవులో ఉన్న దాన్ని, లేచి ఈడ్చుకుంటూ ఆఫీసుకు వెళ్లేంత చురుకు మాత్రం పుట్టింది. నొప్పుల గురించి సేథీ కి చెప్పబోతే, చెప్పడం పూర్తి కాకుండానే, దానికి, దీనికి సంబంధం లేదన్నాడు. మరోసారి చెప్పబోతే విసుక్కున్నాడు కూడా.


తిండిలో మార్పులు చేయాలి కాబోలనుకుని, మసాలాలు, నాన్వెజ్ పూర్తిగా బంజేసి చపాతీలు తేనెతో తిన్నా కొన్నాళ్ళు. ఊహూ! ఈలోపు నా అవస్థ చూసి జాలి పడ్డ మిత్రులు నానా వైద్యుల దగ్గరకు తీసుకెళ్లి నా దుంప తెంచారు పలు మార్లు. ఆమ్రబాద్ అడవుల్లో ఒకసారి అటు తూలి, ఇటు తూలి పడినంత పనయ్యాక మళ్ళీ డాక్టర్ దగ్గరకు పరుగెడితే వెన్ను రెండు సార్లు ఎమ్మారైలు తీసి మైల్డ్ స్పాండిలైటిస్ అని తేల్చారు. మైల్డ్ కే ఇంత బాధా అనుకుని కూడా, ఏమో, నా పెయిన్ త్రెషోల్డ్ తక్కువ కాబోలు అనుకుని ఫిజియోథెరపీ తీసుకున్నా దాదాపు నెల్లాళ్ళు. ఏమీ లేదు తేడా. మెడ కొండచిలువలా వాచి ఉండటం, ఛాతీలో భయంకరమైన నొప్పి తో పాటు మాటిమాటికీ ఇన్ఫెక్షన్లు, జ్వరాలు, గొంతునొప్పి, కాళ్ళలో నీరు చేరడం, కళ్ళు తిరిగి కిందపడటాలు ఇవన్నీ ఏళ్ల తరబడి అనుభవించా.. మళ్లీ బరువు మాత్రం ఏమీ తినకుండానే పెరిగిపోవడం! జ్వరమొచ్చినప్పుడల్లా యాంటీబయటిక్ మందులు. నొప్పెక్కువైనప్పుడల్లా డోలోలు. ఒక బాధ కాదు.


దేవుడు కరుణించి నిరుడు ఈ టైంలో నాకు ఏమి తిన్నా పడని రోగం పట్టుకుంది. తిన్న వెంటనే గంటలో ఆకలి వేయడం, బ్లోటింగ్ వగైరా లక్షణాలతో డాక్టర్ నాగేశ్వర్ రెడ్డి దగ్గరకెళ్లా. ఏ మాటకా మాట చెప్పుకోవాలి. ఆయన ఈ సజ్జు అందరిలో చాలా బెటర్. స్టేతస్కోప్ పెట్టి కడుపులో శ్రద్ధగా విని, ఇది బ్యాక్టీరియల్ ఓవర్లోడ్ అమ్మా అన్నారు. ఆయనిచ్చిన మందులు మూడు నెలలు వాడా. మందులు వాడినన్నాళ్ళూ బాగానే ఉండి, ఆ తర్వాత వారానికి మళ్లీ మొదలైంది ప్రాబ్లెమ్. అప్పుడు నేను గూగుల్ లో వీర రీసెర్చ్ చేశా కదా.. నాకు అర్థమైంది ఏంటంటే, నా సమస్య మొత్తం నా పొట్టలో ఉందని. నాకు గోధుమ, పాలు, స్వీట్లు, మామిడిపండ్లు వగైరాలు పడవు, ఇన్నేళ్ళూ డాక్టర్ల మాట విని సెనగపప్పుల్లాగా వేసుకున్న యాంటీబయటిక్స్, యాంటాసిడ్స్ నా పొట్టని తిరిగి నయం కాకుండగా పాడు చేసేశాయ్ అని. ఏమి తిన్నా ఎంత తిన్నా సరే, కాల్షియమ్, B12 లాంటి పోషకాలు నా శరీరానికి అందటం లేదు, నా థైరాయిడ్ సమస్య, స్పాండిలైటిస్ కూడా దాని వల్లే అని. 


గూగుల్ జ్ఞానం తోనే పొట్ట బాగు చేసుకోవడం కోసం ఆపిల్ సిడెర్ వినేగర్ పుచ్చుకోవడం మొదలు పెట్టా. మొదలెట్టిన మర్రోజే నా ఛాతీ నొప్పి మటుమాయమైంది. కొన్నాళ్ళకి మెడ మామూలు సైజుకి వచ్చింది. మెడవాపు తగ్గడం, ఒంట్లో నీరు తగ్గడం వల్ల బరువూ తగ్గింది. నీరు పట్టి మాంసం ముద్దల్లాగా కనిపించే పాదాలు కాస్త ఎముకలు తేరి కనిపిస్తున్నాయి ఈమధ్యే. ఇదంతా ఏ డాక్టర్ వల్ల జరగలేదు. డాక్టర్లనే నమ్ముకుని ఉంటే ఇప్పటికీ ఆ మందులు మింగుతూనే ఉండేదాన్ని. నిజానికి ఈ డాక్టర్లు రోగాలని పెంచడానికి ఉన్నారు తప్ప తగ్గించడానికి కాదు. మరీ ముఖ్యంగా మెటబాలిక్, ఆటో ఇమ్యూన్ సమస్యలు ఉన్నవాళ్ల విషయంలో వీళ్ళు పీక గలిగింది సున్నా. వీళ్ళకి తెలిసిందే సున్నా.


కంటికో డాక్టరు, పంటికో డాక్టరు, గోటికో డాక్టరు, నోటికో డాక్టరు. శరీరం మొత్తాన్ని ప్రభావితం చేసే శక్తి పేగుల్లో ఉందని హిప్పోక్రాట్స్ ఎప్పుడో చెప్పాడు. పేగు డాక్టర్ కు మాత్రం పేగులో బాహ్యంగా కనిపించే రోగం తప్ప మరో చోట కనిపించే మరో లక్షణం పట్టదు. జ్వరం వచ్చిన వాళ్ళు, అది తగ్గిన తర్వాత పత్యం తినాలనేది మెడిసిన్ చదవని రైతులు చెప్పే మాట. వీళ్ళు మాత్రం జ్వరంలోనే యాంటీబయటిక్స్ మింగుతూ అన్నీ తినొచ్చని వాగుతారు. తర్వాత వచ్చే సమస్యలకు వీళ్ళు జవాబుదారీ కాదు. అవెందుకు వస్తున్నాయో తెలిస్తేగా.

కనీసం కొనుక్కునే నీళ్లలో శరీరానికి కావలసిన మైక్రో న్యూట్రీయంట్స్ ఉండవు అనే విషయం కూడా వీళ్ళు పేషంట్స్ కు చెప్పరు. వీరమాచనేని రిఫైన్డ్ నూనెలు వాడొద్దని, కొబ్బరి నూనె వాడుకోమని చెప్తే మాత్రం అందరూ ఏకమై ప్రెస్ కాన్ఫరెన్స్ పెట్టి మరీ రిఫైన్డ్ ఆయిల్ ఎందుకు హానికరం కాదో ముక్త కంఠంతో ఎలుగెత్తుతారు. సిగ్గులేదు వీళ్ళ బతుక్కి! చిన్న జ్వరాలకూ జలుబులకూ కూడా వీళ్లిచ్చే దుర్మార్గపు ట్రీట్మెంట్లతో కడుపు పాడై వెళ్తే యాంటాసిడ్ రాసి రూ.500 దొబ్బుతారు. ఏ రోజు ఫీజిచ్చినోడు ఆ రోజుకి మొగుడు! తర్వాతి రోజు వాడెవడో! డయాబెటిస్ లాంటి జబ్బులు కూడా వీళ్ళ వల్లనే వస్తున్నాయి. థైరాయిడ్ సమస్యలకైతే పూర్తిగా వీళ్లదే పాపం.
అంచేత నే చెప్పేదేంటంటే, మన వొంటిని మనమే కాపాడుకుంటూ, తిండిలో మితమూ, బాలన్సూ పాటించి, క్రమం తప్పకుండా ఎక్సర్సైజులు చేసుకుంటూ, చావొచ్చినప్పుడు తలొంచుకుని దానెంట పోవాలి తప్ప, అడ్డమైనవీ పొట్టలో తొక్కి, డబ్బులున్నాయి కదాని శరీరాన్ని సిగ్గులేకుండా సుఖపెట్టి, ఆపై ఆయుర్దాయం పెంచుకోవడానికి డాక్టర్ల చుట్టూ తిరిగి నాశనం కావొద్దని మనవి. ”
– ఒక మహిళా జర్నలిస్టు, హైదరాబాద్‌ 

Share.

Leave A Reply