కసితో నాస్తి దుర్భిక్షం

How a Dalit Begger found success as a farmer?

‘ బాంచన్‌ దొరా … జర పనియ్యండి…’ అని అడిగిన.
‘ కుంటోడ్నివి నువ్వేం పని చేస్తవ్‌రా, పోయ్‌ అడుక్కో పో..’ అన్నారు దొరలు .
వారికో దణ్ణం పెట్టి, నాంపల్లిటేషన్‌ కాడ నాలుగేండ్లు బిచ్చమెత్తి బతికినా… తరువాత సికింద్రాబాద్‌ స్టేషన్‌కి షిప్ట్‌ అయి మరో రెండేళ్లు అలాగే అందరి ముందు చేతులు చాచి బతికా…’ అని ఆగాడు యాద్గిరి. ఇప్పచెట్టు కింద జొన్నరొట్టెలు తిని వరి పొలంలో పారుతున్న నీళ్లతో చేతులు కడుక్కున్నాడు.
ఆ దృశ్యాన్ని కట్‌ చేస్తే…
ఇపుడు సిద్ధిపేట శివారులో నాలుగెకరాలు భార్యతో కలిసి, కుంటుతూ వ్యవసాయం చేస్తున్నాడు. నాలుగెకరాల్లో వరి,మామిడి పండ్లు పండిస్తున్నాడు. పండ్ల వ్యాపారులకు పెట్టుబడి అయ్యాడు, నలుగురు కూలీలకు బతుకు తెరువయ్యాడు, ఊరికి విజయ కేతనమయ్యాడు.
అదెలా జరిగిందో చదవండి…
ఇరవై ఏండ్ల క్రితం, మెదక్‌ జిల్లా ఖాతా గ్రామంలో చుట్టూ కరవు. వర్షాలు లేవు, వ్యవసాయం లేదు, పంటలు లేవు, బతకడానికి పనులు లేవు. ఇద్దరు పసి బిడ్డలు, భార్యకు అన్నం ఎలా పెట్టాలో కట్కూరి యాద్గిరికి అర్ధం కాలేదు. అవిటి తనం వల్ల అతడికి ఎవరూ పనిచ్చేవారు కాదు. అంగవైకల్యం అతడి జీవనోపాధికి శాపమయింది. ఊరుని వదిలేసి హైదరాబాద్‌ చేరుకొని యాచకుడిగా మారాడు. ఆరేళ్లు అలాగే బతికేశాడు… కానీ, ఏ పని చేయకుండా, ఎంత కాలమిలా అందరి ముందూ చేతులు చాచాలని, మానసిక సంఘర్షణకు లోనయ్యేవాడు.
ఏదో ఒకటి సొంతంగా పనిచేసుకోవడంలోనే తృప్తి ఉందని భావించాడు.
వెంటనే తన స్వగ్రామం ‘ఖాతా'(నంగునూరు మండల్‌ )కు వచ్చేశాడు.

yadagiri-khata-ssidhipet

yadagiri-khata-ssidhipet

భూమి కోసం వెతికాడు…
ఏనాడో తన తల్లికి సర్కారిచ్చిన రెండెకరాల భూమి ఉందని విన్నాడు, కానీ అది ఎక్కడ ఉందో కూడా తెలియదు. అధికారుల చుట్టూ తిరిగి, ఆ నేల సరిహద్దులు తెలుసుకున్నాడు.
కానీ దానిని చూడగానే అతడి భార్య గాబరా పడింది. కొండరాళ్లతో ముళ్లకంపలతో దారీ తెన్ను లేక బంజరుగా పడి ఉన్న ఆ నేలను ఎలా చదును చేయాలో తోచక ఆ భార్యాభర్తలు ఆందోళన చెందారు. దానికి తోడు చుట్టుపక్కల వారు వారిని నిరాశపరిచారు. కాలు,చెయ్యి బాగున్నోళ్లే వ్యవసాయం చేయలేకున్నారు, అవిటోడ ఎలా దున్నుతాడు అని హేళన చేశారు.
ఇవన్నీ తట్టుకోలేక … అసలా భూమిని అమ్మేసి కిరాణా షాపు పెట్టుకుందామని యాదగిరి ప్రయత్నం చేశాడు. కానీ ఆ భూమిని కొనడానికి ఎవరూ ముందుకు రాలేదు. ఎందుకంటే, అది సాగుకు ఏమాత్రం అనువుగా లేదు,సాగునీరు లేదు.
అయినప్పటికీ యాదగిరి నిరాశ పడలేదు.
అదే సమయంలో ఆ ఊర్లో మహాత్మాగాంధీ జాతీయ ఉపాధి హామీ పనులు మొదయ్యాయి. సాధారణ కూలీగా జాబ్‌ కార్డు పొంది వికలాంగుల సంఘంలో చేరి వందరోజులు పని చేసి కొంత ఆదాయం పొందాడు. దాంట్లో కొంత పొదుపు చేసి, తన బంజరు నేలను తన భార్య పిల్లల సాయంతో చదును చేశాడు. 70 మామిడి మొక్కలను నాటి, కుండలతో నీళ్లు పోసేవాడు. కొమ్మలు విస్తరించ కుండా కట్‌ చేసి ఆకులను చెట్ల మొదళ్లలోనే వేసి సేంద్రియ ఎరువుగా మార్చేవాడు. ఒక బోరు వేస్తే పడలేదు. బావిని తవ్వడం మొదలు పెట్టాడు, సగంపని అయ్యాక రాయి తగలడంతో సగంలోనే ఆపేశాడు. అతని తపనను గుర్తించిన జిల్లా నీటియాజమాన్య సంస్థ ఆ బావిని మరింత లోతు తవ్వడానికి సాయపడ్డారు. ఎట్టి కేలకు బావిలో నీళ్లు పడ్డాయి. అక్కడే యాదగిరి జీవితం మలుపు తిరిగింది. నాలుగేళ్లలో మామిడి మొక్కలు, పండ్ల తోటలుగా మారాయి. మామిడి మొక్కలతో పాటు యాదగిరి బతుకు కూడా చిగురించింది.
అంతర పంటలుగా కూరగాయలు పండిస్తూ, రెండు పాడిపశువులను పెంచాడు. డ్రిప్‌ ఇరిగేషన్‌ చేస్తూ నీటిని పొదుపుగా వాడుతున్నాడు. ఆదాయం పెరిగింది. పొదుపుగా ఖర్చు పెడుతూ పైసా,పైసా కూడబెట్టి రెండు ఎకరాలు కొన్నాడు. చిన్న పొదరిల్లు లాంటి సొంత ఇంటిని సమకూర్చుకున్నాడు.
పండిన ధాన్యాన్ని, మామిడికాయలను ట్రాక్టర్‌లోకి లోడ్‌ చేస్తూ …
” ఈ బంజరు నేలను చూసి మొదట్లో భయపడ్డాకానీ, కొంత ధైర్యం కూడగట్టుకొని దానిని సాగులోకి తెచ్చాను. డ్రిప్‌ కోసం అధికారుల చుట్టూ ఎన్నోసార్లు తిరగాల్సి వచ్చింది. చివరికి నా పట్టుదలను,అవిటి తనాన్ని చూసి, మామిడి మొక్కలకు, బావికి, డ్రిప్‌కు ప్రభుత్వమే సాయం చేసింది. గత అయిదేళ్లుగా మామిడి పంట వస్తుంది.వరి రెండు పంటలు పండుతుంది. ఇద్దరు బిడ్డలు డిగ్రీ పూర్తి చేసి, సాగులో సాయం చేదోడుగా ఉన్నారు.
నన్ను, నా అవిటి తనాన్ని హేళన చేసినోళ్లే ఇపుడు గౌరవంగా చూస్తున్నారు.ఇతర రాష్ట్రాల నుండి ఎందరో అధికారులు, నా వ్యవసాయాన్ని అధ్యయనం చేయడానికి వస్తున్నారు.” అన్నాడు చెమర్చిన కళ్లతో.
యాద్గిరి భార్యకూడా వికలాంగురాలే… పొద్దుపొడవక ముందే భార్యతో,చంకలో కర్రతో మోపెడ్‌ పై పొలం వైపు దూసుకు పోతుంటాడు. అతని లక్ష్యం, పోరాట పటిమకు వరి కంకులు వంగి సలాం చేస్తుంటాయి.
……….
శ్యాంమోహన్‌ (This article is presented under RuralMedia-Nirmaan partnership. )

 

Related posts

Leave a Reply

Your email address will not be published. Required fields are marked *